Goshiedikkie, wat een lekker weer. Vooral buiten dan. Zo uitnodigend dat je niet kon weigeren. Wandelen of fietsen. Het werd het laatste. Maar niet voordat we Marianne Vos vloeibare afscheiding hadden zien produceren bij het aanhoren van ons volkslied. Hop, jas aan, handschoenen aan, shawl om en gaan. We zagen groene weiden, kale bomen, roofvogels, een ijsbaan met vrolijke mensen al schaatsend onder begeleiding van Gerard Joling, hardlopers, ons toekomstige huis en een uiterwaard vol met schaatsende mensen zonder muzikale begeleiding. Zo'n 30 kilometer later zagen we nog net dat Sven Nijs op z'n plaat ging en de titel moest laten aan Erwin Vervecken. Veel meer kreeg ik niet mee want de warme thee in combinatie met de luie stoel deden een voorstel waar ik geen nee tegen kon zeggen.
En dan nu aan het werk. De leerlingen moeten vandeweek tenslotte ook weer vermaakt worden.