Op grote afstand hoor ik ze al praten. Praten is eigenlijk niet het goede woord. Meer schreeuwen. Het is duidelijk dat de jongen iets gedaan heeft wat het meisje niet goed vond. Het meisje is behoorlijk over de zeik. "Waarom heb je het dan gedaan?" Ik zie de jongen wegduiken onder zijn capuchon. Hij trekt zijn pet ook iets verder voor zijn ogen. Ik kan niet horen wat hij mompelt maar het meisje reageert weer kwaad. "Ik hou van je, weet je." De puber reageert met een bevestigende knik en zegt dat hij ook van haar houdt. Het meisje begint bijna hysterisch te lachen en maakt hem uit voor klootzak en nog wat woorden die ik hier niet zal herhalen. Op het moment dat ik voorbij wil lopen begint het meisje willekeurige voorbijgangers aan te spreken. Wat wij van de situatie vinden. Alle passanten lopen door. Ik krijg plaatsvervangende schaamte en voel voor het eerst in 3 minuten enige meelij met hem. Dan ben ik ook aan de beurt. Het meisje schiet mij aan. Wat ik ervan vind? Ik wijs de 2 jongelingen op hun eigen verantwoordelijkheden in het leven en als er iets is gebeurt wat het vertrouwen dusdanig schaadt dat ze dan waarschijnlijk toch niet voor elkaar bestemd waren. De jongedame is de kluts kwijt na mijn reactie. Snapt het niet. De jongen wel en begint tegen te sputteren en vraagt zich af waar ik me mee bemoei. Hij wordt zelf een beetje handtastelijk. Op de vraag of hij daarmee op wil houden daagt hij verder uit. Waar die stoerheid plots vandaan komt mag Joost weten. Het eergevoel is blijkbaar weer bij hem naar boven komen drijven. Mijn eergevoel komt nu ook om de hoek kijken, ik ben er zelfs verbaasd over. Ik pak de jongen bij zijn schoudervulling beet en plaats mijn rechtervuist op zijn linkerwang. Hij wankelt en gaat neer. Die zag ie niet aankomen. Trots wil ik de jongevrouw aankijken maar dat gaat niet. Ze bukt naar de jongen. Ik zie alleen haar gitzwarte haar. Dan kijkt ze me plotseling aan en bedankt me met het woord klootzak. Ach, ze heeft zijn misstap vergeven op nu hij hopeloos op de grond ligt. Waarschijnlijk heb ik het niet goed begrepen. Een korte knik en ik vervolg mijn weg naar de kroeg waar Struykert zit te wachten.

Soms is het jammer dat ook ik gewoon doorloop.