Op gesprek....  Vreemd was het eerste wat ik dacht. In tegenstelling tot het eerste gesprek waar de nadruk lag op de situatie ging het nu ineens om mij en mijn inbreng in de situatie. Mijn onwetendheid van eigen wensen. Vreemd ook, omdat er een derde bij betrokken was. Als coach. Niet voor mij, maar voor degene met wie ik het traject zal doorlopen. Ik verwachtte dat een coach meer op de achtergrond zou blijven, maar deze coach deed zo’n beetje het hele gesprek. Ondanks de herhaalde opmerking dat er geen waarde-oordeel gegeven werd, voelde ik toch vooroordelen en aannames. Bevestigd door een enkele opmerking: ,,dingen gaan jou zeker vaak makkelijk af?’’ 

Pijnlijke vergissing, ondanks het bevestigende antwoord dat ik gaf. Die aanname ben ik al zo vaak tegengekomen dat ik hem liever bevestig dan weerleg. Weerleggen heeft namelijk geen zin. Alhoewel, misschien is het een techniek om mij uit m’n tent te lokken.

Het gesprek ging steeds meer naar mij toe en ik werd gedwongen dingen te benoemen. Een rol die ik niet graag toebedeeld krijg als het over mijzelf gaat. Het is juist in dat benoemen dat ik bang ben mezelf tekort te doen of te beperkt weer te geven. En dan ook nog de opdracht een verslag te geven/maken van dat gesprek.

Twee dingen kwamen voor mij als te onthouden uit het gesprek.

1)Angst mezelf en mijn wensen duidelijk afgebakend weer te geven.

2)Het ongemakkelijke gevoel dat ik geen controle heb en niet nu al weet wat de uitkomst van het geheel zou zijn.

1)Afbakening/Vastleggingsangst

-al eerder door mijzelf geconstateerd in diverse gesprekken met mensen, leidinggevenden en mogelijke nieuwe leidinggevenden. Nu wederom geconstateerd, zij het met de duidelijke kanttekening dat het mijn probleem is en niet dat van de rest van de wereld. Na afloop in de trein realiseerde ik me dat ik wel eens functies misgelopen kon zijn / ben door te breed, te vaag aan te geven wat ik wil en wat mijn verwachtingen zijn. Ondanks dat ik altijd als eerste roep dat een leidinggevende de verantwoordelijke is als het gaat om het beoordelen van iemand’s geschiktheid, zal ik zelf meer input moeten leveren om die leidinggevende te beïnvloeden.

Opvallend ook dat ik diezelfde angst bij mezelf ook merk als ik vacatures bekijk. Eerste reacties zijn vaak negatief en altijd in de trant: ,,lijkt me wel leuk, maar niet voor heel lang” en ,,Ik weet niet goed hoe ik me dat in praktijk moet voorstellen’’ Het voelt alleen op dat moment als een redelijke afweging, niet als een angst.

Als ik dan uiteindelijk een vacature wel geschikt acht, is dat vaak vanwege de breedheid van de functie, het spectrum aan mogelijkheden dat die functie mij biedt, alsof ik mijzelf wil vertellen dat mij voor die functie altijd geschikt kan maken. Tijdens de laatste sollicitatie op een dergelijk functie deed ik mijn uiterste best duidelijk te maken dat dat de reden was waarom ik de geschikte kandidaat zou zijn. Zonder te vertellen wat ik dan zelf wil en verwacht.

Ook privé voel ik bij mezelf de angst om niet alles vast te willen leggen en altijd ruimte te willen laten voor onverwachte dingen. Beslissingen niet nemen, omdat er wel eens een nog betere optie zou kunnen komen. Ik ben geen kenner, maar volgens mij maak je jezelf daarmee behoorlijk afhankelijk van factoren buiten je eigen invloedssfeer.

2) Jezelf afhankelijk maken van factoren buiten je eigen invloedssfeer en het ongemakkelijke gevoel dat je geen controle hebt. Hier zit iets scheef, daar hoef je niet voor doorgeleerd te hebben. Dat moet er dus uit. Toch bewust gekozen voor deze aanpak, hoezeer die in de grond eigenlijk niet mijn favoriet is. Het Wordt misschien geen pretje. Zelfs pijnlijk. Daar ben ik voor gewaarschuwd. De waarborg dat alles tussen vier muren blijft, haalt me dan toch over de streep om die weg in te slaan. En het nog steeds ongebreidelde zelfvertrouwen dat ik er op welke manier dan ook iets nuttigs mee zal kunnen doen. Waarmee, dat weet ik dus nog niet.  (Ik krijg net een idee. Ik schrijf het ook even op. Ik ga dit hele traject publiceren. Geen namen, geen werkgevers, maar wel mijn beleving van het geheel en van de tests en vragen die ik over me heen krijg. Misschien heeft iemand er iets aan en zoniet: Tis mijn weblog)  Gevraagd werd ook een weergave van mijn laatste sollicitatiegesprekken: Buiten de hierboven beschreven ervaring, die sterk gerelateerd is aan een bepaalde sollicitatie, heb ik de laatste twee jaar geen sollicitatiegesprekken gehad. Dat was de hoofdaanleiding voor mij om dit traject te volgen. Ik wordt niet eens meer uitgenodigd. En steeds op een –in mijn ogen- uitermate lullige manier. De op een-na-laatste sollicitatie: Ik had overlegd met mijn leidinggevende en die met de zijne en beiden vonden dat ik zeker een kans maakte. Er was echter al een procedure gestart, maar als die kandidaat het alsnog niet werd kon men zeker met mij om tafel gaan om te zien wat er mogelijk was. Die kandidaat werd het niet. Ik werd echter niet uitgenodigd. Volgens HR omdat zij wachtten op een reactie van mijn naasthogere leidinggevende die ziek thuis was. En mijn eigen leidinggevende kon die rol niet overnemen, want was op huwelijksreis. Conclusie was dat toen ik vroeg hoe de vlag erbij hing, men net een van de eerder afgewezen kandidaten benoemd had. Begrijp mij goed, in het hierboven beschrevene is geen enkele poging tot sarcasme of cynisme opgenomen. Het is de letterlijke weergave van de feiten.

De laatste sollicitatie: Ondanks dat velen in mijn omgeving mijn CV en profiel vonden aansluiten bij de geboden functie, werd ik helemaal niet uitgenodigd. Ik had namelijk voor die tijd –lees: na de een-na-laatste sollicitatie- afgesproken dat ik mij zou gaan oriënteren op wat ik nu aan het doen ben: gecoached worden in mijn loopbaanontwikkeling. Omdat ik tot het moment van de sollicitatie daarover geen terugkoppeling had gegeven aan de betreffende manager, vond hij dat ik niet actief met mijn carrière bezig ben en dus niet uitgenodigd hoefde te worden. Dit signaal was ook doorgegeven aan zijn collega-manager die tegelijkertijd dezelfde functie vervuld wenste te zien en ook die nodigde mij niet uit op gesprek.

Ik ga ervanuit dat ik deze processen zelf kan beinvloeden en ga er actief mee aan de slag, hoe bang ik er ook van ben. Of het help leest u later, als dit een hele succesvolle en dure website is geworden