Nou nou, dat was me wat. Gisteren bedoel ik dan. Voor de duidelijkheid: de fietselfstedentocht. Waar het al begon met om kwart voor 5 opstaan opdat we om 5 voor 6 konden starten werd het later op de dag niet echt veel beter. Laten we de dag van gisteren even op een rijtje zetten.

Opstaan dus erg vroeg. En dat is niet mijn meest favoriete onderdeel van de dag. Douchen, aankleden, een hapje eten en daarna de fietsen achterop de auto monteren. Had ik al gezegd dat ik met mijn vader zou rijden? Nee? Ik reed de tocht met mijn vader.
In Bolsward aangekomen natuurlijk vreselijk druk. In plaats van 5 voor 6 konden we pas om kwart over 6 starten. Maar wat een zooi bij het uitrijden van Bolsward. Allemaal van de asociale racefietsers die er onbedoeld toch een wedstrijd van maken. Rij je rustig 2 aan 2 over een fietspad, moeten zij zonodig in een lintvorm over de overgebleven 40 centimeter asfalt heen. Allemaal denkend dat ze Petachi zijn en de sprint kunnen winnen. Hufters! Klootzakken eerste klas die wannabe-racefietsers.

In Harlingen de tweede stempel. Leuk met muziek maar weinig publiek. Verder door naar Franeker. Koffiepauze en de tassen nog eens goed onderbinden. Via allerlei leuke plaatsjes zoals Tzummarum en Minnertsga (veel huizen te koop onderweg, niet duur, sla uw slag) richting Het Bildt. Wat een troosteloze vlakte daar bovenin. Leuk als het mooi weer is. Maar nu niet, het motterde en dus bewolkt en dat beetje wind wat er stond hadden wij natuurlijk tegen. En hop naar Holwerd. Een boerengat wat verder niets voorstelt. Even de benen strekken en na Holwert even de blaas legen. Hé, zit ie er nog wel? Ik voel niets meer. Oh ja, kijk daar is-tie.

Dokkum was erg gezellig. Druk. Onderweg ook veel mensen. Zittend in de tuin, flesje bier of koffie. En maar schreeuwen. HEEEEEE! ZET 'M OP! Na Dokkum bij Sybrahuis koffie van een collega en een sigaret. Met frisse moed weer verder. Nog 152 kilometer te gaan. De weg naar Leeuwarden was zwaar. Maar met een lange rustpauze in het vooruitzicht vol te houden. Onder de Oldehove hebben we ons verbaasd over de hoeveelheid boten die Leeuwarden aandoen. Binnen een kwartier was die brug wel 3x open.
Na Leeuwarden brak voor mij de hel los. Het begon onbedaarlijk te regenen. Het had niet veel gescheeld of ik had de trein in Dronrijp genomen om weer naar huis te gaan. Regen, regen en nog eens regen. En toen via een slinger door een paar racefietsers ook nog eens een slag in het wiel en twee spaken eruit. Alsof dat nog niet genoeg was kreeg ik net voorbij Kubaard een lekke band. Dit was teveel. Ik had geen zin meer. Mijn conditie begaf het tegelijk met de fiets. Stuk. Compleet stuk. Pa reed verder. Het was ondertussen al half vier.

In een sukkelgangetje met een slepend wiel en rammelende spaken naar Bolsward. Ik heb niet eens de moeite genomen om daar een stempel te halen. Linea recta naar de auto. Geen gedonder. Bolsward gehaald. 140 kilometer zonder noemenswaardige training. Dat is 58%! Eigenlijk best nog wel een goed resultaat voor een rokende en bierdrinkende jongeman van 32.

PS 1 Pa heeft het gehaald. Klasse!
PS 2 Tot vrijdag ben ik op kamp. Gezellig.