Voor wie het nog niet wist zullen we maar zeggen. Maar eerst morgen nog werken uit eten met ouders (toch proberen of ik eerder weg kan op m'n werk) en dan vrijdag eens een vrije dag. 't Klinkt niet eens bijzonder als je het zo zegt, maar met de drukte van de laatste tijd, kan ik me er toch enorm op verheugen. Wel zal ik nog wat tijd spenderen met de helpdesk van Symantec, want Norton Systemworks 2006 is werkelijk volkomen belachelijk. Wat een product is dat. Ge-update eind vorig jaar, nieuw abonnement op anti-virus en nu is inene dat abonnement verlopen. Denk het niet heren, denk het niet. Maar ja, hij herkende de laatste tijd ook al Norton's eigen programma-onderdelen als internetworms, dus wellicht wordt het tijd die meuk te deleten, Vista te installeren en een deugdelijk antivirus-programma op de kop te tikken. Oeps, dat zou me bij elkaar alweer mijn hele driedaagse weekend kosten. Hmmm, dat moet anders kunnen. Alhoewel er met dit weer toch geen reet te beleven is in de wereld..........Afijn ik denk er nog even over na. Mocht mijn volgende bericht nog langer op zich laten wachten dan deze, gaat u er dan vanuit dat ik inderdaad over ben op Vista en wat ongemakken veroorzaakt heb aan deze kant

En of het koud was. Gelukkig lagen de krabber, de spuitbus en de slotontdooier niet in de auto maar in de hal. Veel heeft het niet geholpen want na spuiten, krabben en starten bleef ik maar niets zien. Bleek dat ook de binnenkant van de auto iets bevroren was. Dus lekker onhandig het voorruit krabben vanaf de bestuurdersstoel. Niet iets dat je met plezier doet, de buitenkant ook niet trouwens. De winter blijft voorlopig aanhouden en zal al met al zo'n 4 dagen duren. Net genoeg om eenmalig een marathon te doen ergens in Twente. Dan gaan we weer over naar de herfst tot het uiteindelijk in maart gemeen koud zal worden met flinke sneeuwbuien en sneeuwvrij voor heel veel kinderen en urenlange ellende voor de immer niet-voorbereide automobilisten. Na deze twee extreme sneeuwdagen zien we een onverkwikkende stijging van de temperatuur met maxima van ver boven de twintig graden. Later zal blijken dat dit het warmste voorjaar is in de afgelopen 150 jaar.
Morgen dus alleen maar de krabber gebruiken.

"Het weekend begint pas als de weekendboodschappen binnen zijn." Aldus mijn carpoolmaatje toen ik eens vertelde dat boodschappen doen op zaterdagavond een gewoonte is geworden. Een kort weekend voor ons dus, volgens hem. Maar een rust in de supermarkt. Te gek. Geen jengelende kinderen, bejaarden dan wel ander volk dat je in de weg loopt. Vooral vlak voor kerst was het laat boodschappen doen een uitkomst. Die zaterdagavond was Appie tot negen uur open. Wij uiteraard om een uurtje of kwart over acht in de winkel aanwezig. Rust! Op je gemak de boodschappen in de kar gooien en een kwartier later aansluiten bij de kassa waar je direct aan de beurt bent. Prachtig. Maar goed. Weekend dus. En dat begon vanochtend met het wereldkampioenschap sprint in Hamar. Mooie beelden, Maar mag alsjeblieft die grafmuziek tussen twee ritten ophouden. Het is een feestje, geen begrafenis. Het zal wel iets typisch Noors zijn, dan wel iets anders cultureels om ons, achterlijke kijkers wat bij te brengen. Over cultuur gesproken ... kijk even online naar de aflevering van "wat de boer niet kent" (ja sorry, talpa). Hilarisch, vooral als Geert en Gerrit naar het Stedelijk Museum gaan en daar moderne kunst aanschouwen. Dat wil je zelfs niet missen voor twee euri en een bounty.

Zo zeg. Wind. En niet te weinig. Als ik de foto's van de buurman te pakken heb, zal ik u nog een schokkend staaltje natuurkracht laten zien alhier. Ik had zelf de camera niet bij me omdat het nogal druk was. Ach kijkt u anders hier even Deze flat leek te vervellen als een oude ratelslang en de afgeworpen bakstenen huid blokkeerde onze doorgang op weg naar huis. De auto was leeg, overigens. We keken al met al even vreemd op toen we uit het werk kwamen en de straat niet in konden.

Afijn, we zullen de enigen niet zijn die zoiets gezien hebben, maar zullen we vanaf nu met z'n allen de thermostaat een half graadje lager zetten? Ik geloof dat Moeder Natuur haar punt gemaakt heeft. Er zou de volgende keer eens wel iemand in die auto kunnen zitten.....

Met regelmaat ben ik met divere klassen in een van de spaarzame computerruimtes te vinden. Soms om te oefenen voor een repetitie, dan weer eens om een extra opdracht te maken dan wel om de opdrachten die in het werkboek staan te doen. Deze keer was er een extra opdracht die de leerlingen moesten maken. Met extra bedoel ik een verdieping van de stof die ze via het boek al gedaan hadden. Het resultaat moesten ze naar me mailen om hun de kosten van het printen te besparen. Echter, wat schets mijn verbazing? Een flink aantal weet niet hoe ze een plaatje moeten invoegen in Word. Maar wat erger is: zeker de helft van de aanwezige leerlingen weet niet hoe je een attachment moet invoegen bij een nieuwe e-mail op hun hotmail. Welgloeiende godverdegodver. Als je in klas drie dàt nog niet weet, dan heb ik grote twijfels bij het aanbod van vakken op school en ben ik bang dat we de generatie die opgegroeid is met computergebruik ernstig overschatten op dit terrein.

is het nieuwe motto in het bedrijfsleven. Medewerkers dienen zelf aan te geven wat zij willen en hoe zij hun tijd in willen vullen. Zelf bepalen hoe je de grootste meerwaarde voor je klant vormt en hoe je jezelf wilt ontplooien. Dus ook bij ons. Hoezee. Weg met de strak opgelegde doelstellingen, werkwijzen en richtlijnen. Eigen verantwoordelijkheid komt er maar in! En lullen dat je d'r over kunt. Tot in lengte van dagen. Je bent immers niet alleen op een afdeling dus je zult al die vrijheden met elkaar tot een geheel moeten weven. Ik ben nog nooit zo blij geweest. Ik vermoed de afdeling management info ook niet, want er hoeft een stuk minder met XL-etjes geklooid te worden om een redelijk beeld te krijgen van iemands functioneren. De omslag blijkt voor sommigen evenwel wat plotseling. Bij alles wat er gebeurd, rijst bij hen de vraag welke invloed dat gaat hebben op hun resultaten. Zucht. Ik heb zelf dat issue niet, aangezien ik mij slecht aanpas aan allerlei papieren doelstellingen, maar er zijn mensen die dat jaren met mij eens waren en nu, nu ze de zo prachtig heroisch bezongen vrijheid eindelijk mogen proeven tot helemaal niets komen: ,, Ja als niemand me vertelt wat ik moet doen, weet ik het ook niet''

Maar we slaan ons er wel doorheen, ik ga het me niet laten gebeuren dat we zometeen weer terugmoeten naar allerlei steeds wisselende targets en incorrecte management-info en ontevreden klanten (wat ik dan doorgaans weer op moet lossen). Nee, laat het maar lekker zo. Voor wie er niet mee overweg kan het volgende motto:

"Wie niets doet, maakt ook geen fouten"

Waar ligt mijn koffer ook alweer? Zit de agenda erin? Hoe laat hadden we ook ook alweer afgesproken en wie moet rijden? Niet vergeten even de mail te checken zo meteen, brood smeren, scheren, kleren alvast maar klaar leggen, wekker zetten en niet te laat naar bed. Tering, het zal niet meevallen om morgenochtend wakker te worden van de wekker na twee weken uit jezelf wakker worden ergens in de loop van de late ochtend. Het ritme is verdwenen, vrijdag zeer waarschijnlijk total los. Enfin, u begrijpt, de kerstvakantie is voorbij.

Door de stromende regen togen we vanmiddag naar de stad. Gezellig, zult u hoogstwaarschijnlijk denken. Nou nee, verre van dat. Met mijn humeur zou er zo weer een elfstedentocht gereden kunnen worden. Kruistocht naar een spijkerbroek. Altijd ellende. Mijn maat zit er nooit bij. En als je al eens een goede hebt dan is bij de volgende kruistocht dat model altijd uit de handel genomen. Klotezooi. Al een paar jaar ben ik behoorlijk merkvast. Pall Mall, juist, die van die smerige sigaretten. Een aardige kledinglijn, dat dan weer wel. Maar bij het verkooppunt waar we ze altijd haalden, konden we niet meer terecht. Opgeheven. Nu maar naar andere winkels. Grote winkels, kleine winkels, het maakt geen reet uit. Overal claustrofobisch kleine pashokjes, mederwerkers die je niet willen helpen, te weinig ruimte om de kleding op te hangen, gordijnen die niet sluiten, klanten die spontaan het gordijn opentrekken om te checken of er wel iemand in zit. Niet alle winkels verkopen dat ene merk. Dus je probeert ook eens wat anders. Blijkt je maat bij een ander merk te groot, te klein, te strak of anderszinds niet oké. Uiteindelijk, bij de vijfde winkel, werden we tot mijn verbazing wél geholpen. Een vriendelijk meisjes deed haar uiterste best om ons het nieuwste model van mijn favoriet aan te smeren. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat er ook een stellage was met opruimingsaanbiedingen. Even sneupen, en verrek, een broek die ik twee jaar geleden ook al een aanschafte. Passen, door de knieën, gegoten. Er hingen er nog vier. Twee daarvan zijn nu in mijn bezit. Heerlijk. Voorlopig komt er geen elfstedentocht meer.

Oud en nieuw. Tsja. Weer een jaar verder in de toekomst. Ik herinner me nog als 15 jarige op de fiets naar school een gesprek met een vriendje dat over het jaar 2000 ging. Wat we dan deden en hoe oud we dan wel niet waren. Nu zijn we alweer 7 jaar verder. Het doet me ook weinig meer. Een leuk feestje, dat wel. Maar om nu te zeggen dat je net als vroeger er reikhalzend naar uit kijkt, niet echt. Meer de gedachte dat er weer een jaar voorbij is en dat we alsmaar ouder worden. Het gevoel van de buren (begin twintigers) hadden we in elk geval niet. Die zaten om 4 uur 's middags al vuurwerk af te schieten waar de honden geen brood van lusten. Godvertering, wat een knallen. En als je nu denkt dat het eindelijk afgelopen is en je rustig je bord spaghetti met rode saus kan eten dan zit je hele shirt en tafel onder diezelfde rode saus. De kat was er overigens ook niet zo blij mee. Pas gisteren kwam ze een beetje bij (net als het baasje, na al die feestelijkheden) en kon ze zonder angstg te zijn een klein plasje doen in de tuin. Dat ons gras er wat minder blij mee is maakt haar niet zoveel uit. Daarna weer snel naar binnen toe want de wind was behoorlijk en het begon net te regenen. Over water gesproken, het valt me op dat ze altijd uit het kommetje uit de badkamer drinkt en nooit uit het bakje naast haar brokken. Beide worden dagelijks ververst maar madam heeft haar voorkeur zo te zien. Vreemd. Ook vreemd is dat al het vuurwerkmateriaal bij ons in de straat nog steeds niet is opgeruimd. Het blijft liggen. En het is nog wel zo'n nette buurt. Don't blame me, ik koop al sinds mijn 15e geen vuurwerk meer. Bovendien was ik niet thuis tijdens de jaarwisseling. R&M, nogmaals bedankt voor de gezelligheid en en gastvrijheid. Voor alle lezers alhier een prettig maar bovenal gezond 2007