Ook al voel ik me nog een jonge god van 20 jaar, ik merk wel dat mijn lichaam daar toch anders over denkt. Waar je vroeger blij was met het feit dat je op willekeurige plaatsen haar kreeg, is dat toch een anders verhaal naarmate de jaren verstrijken. Neen, ik kan u verzekeren dat ik niet kaal wordt. Er is nog genoeg haar op mijn kruin om elke 6 weken (soms 9) naar de kapper te gaan en dan zonder de kaalkorting af te rekenen, zoals sommige kappers doen. Over het grijs worden aan de slapen heb ik u al eens geinformeerd alsmede de eerste grijze baardhaar. Bij het ouder worden schijnt haar te groeien op plaatsen waar je dat helemaal niet wilt! Neem nu vanochtend, stond ik me voor de vijfde keer in deze zomervakantie te scheren, keek in de spiegel en zag tot mijn ontzetting dat er een goed zichtbare haar uit mijn oor groeide. Een nauwkeurige inspectie leerde me dat er wel meer zaten. Zelfs aan de linkerkant. Bij een derde inspectie viel me op dat er ook een paar haartjes uit mijn neus staken. Horror voor de spiegel! Met tranen in mijn ogen spoelde ik deze haren weg van het pincet. De aanschaf van een neustrimmer is aanstaande.

Gezien onze wat vochtige augustusmaand een paar tips van Struykert om de tijd alsnog door te komen.
1)America's Army
Leuk om je bijdrage te leveren aan een soort van virutele "war-on-terror" Aardigheidje: Welk team je ook kiest, de tegenstander ziet er altijd uit als de terroristen en jouw team is altijd "the good guys"

2)Invasion
Goed geproduceerde serie over non-onderwerp. Lekker kijkvoer en......elke woensdag een dubbele aflevering

3)Marketplace
Als je een Xbox360 hebt en je weet echt niet wat je moet doen, omdat het regent: ga hier es op onderzoek uit en download de meest zinloze time-wasters of demo's van films en games

4)Zoek een baan!
Als je na de eerste drie nog tijd over hebt, adviseer ik je ten zeerste deze es grondig uit te pluizen

Was u ook zo in de war? Tijdens de wedstrijd Ajax-Kopenhagen vertoonden alle reclameborden in Legoland ineens het zwartroze logo van Geenstijl. Toepasselijk dacht ik nog, na een paar minuten van de wedstrijd gezien te hebben, maar daar bleek het niet voor bedoeld. Het was een grapje van de heren van geenstijl. Ze hadden het computersysteem dat de reclameborden aanstuurt weten te kraken. Klaarblijkelijk werd dat net zo belabberd verdedigd als het doel van Ajax. Jaap Stam als systeembeheerder? Emmanuelson als Firewall? Wat een aanfluiting. Ja, ik weet het, als je zelf niet scoort..........maar toch. En natuurlijk heeft een elftal met een gemiddelde leeftijd van 23 (ondanks Gabri en Stam) hoogstwaarschijnlijk niets te zoeken in de championsleague. Nee, maar het zou wel leuk zijn. Het zou van gogme getuigen. Kennen we dat woord nog? In een hele oude editie van de Dikke van Dale werd het nog wel als synoniem van Ajax aangeduid. Tegenwoordig is Ajax steeds meer het evenbeeld van de historische beide Ajaxxen uit Homerus Illias, godenzonen die geen enkele veldslag wonnen, maar nog steeds godenzonen. En dus weer volgend jaar geen tweede Nederlandse club in de Champions League. Sterker nog, het kon wel eens zo worden dat Nederlandse clubs -net als Deense clubs- per definitie voorrondes moeten spelen. PSV gaat immers in de huidige staat ook zeker weten niet overwinteren. Maar ja, Ajax-Feyenoord in de finale van de Uefa-cup dan maar?

Een paar weken geleden belde goede vriend Struykert me op met een paar lastige vragen. Het ging om mijn exacte geboortedatum, mijn huidige adres (ondanks dat ik hem een verhuiskaart gestuurd heb), postcode, pincode, sofinummer, kenteken van de auto, telefoonnummer, clubkaartnummer, paspoortnummer, pivot-wachtwoord en meer van dat soort vragen. De reden hiervoor was de aanvraag van een seizoenskaart voor de plaatselijke betaald voetbalvereniging. Al jaren hebben we het erover gehad. Wel, niet, misschien, en altijd werd het niet. Ondanks dat we tot een paar jaar geleden met grote regelmaat gingen kijken via losse kaarten. Mooie wedstrijden, spannende wedstrijden, niet-om-aan-te-zien wedstrijden, alles was ons deel. Dit jaar dus voor het eerst een seizoenskaart. En vanavond de eerste wedstrijd bekeken. Het begon al niet goed met die zeikende regen. Sterker nog, het werd een zwaar teleurstellende avond tegen het laag ingeschaalde Omniworld. Behalve het spel dat niet om aan te zien was, was mijn vloei ook vochtig geworden. Dat betekende geen lekker gedraaide shaggies tijdens de wedstrijd. En die had je nodig om de avond door te komen kan ik u verzekeren. Een nul - een verlies. Het wordt een zwaar seizoen.

(PS: we zijn een paar dagen de hort op, dat u het even weet)

Je zou het met het huidige weer niet kunnen voorstellen maar we zijn driftig op zoek naar tuinmeubelen. De slagregens die soms gepaard gaan met de doffe klappen en weerlichten maken het nu niet echt aantrekkelijk om buiten te gaan zitten, maar toch. Hoeveel (tuin)winkels we de afgelopen dagen wel niet bezocht hebben is niet op twee handen te tellen. Want we willen toch wel graag een beetje fatsoenlijk kunnen zitten in onze tuin tussen de buien door. Lekker biertje erbij of een glas wijn. Maar ’s ochtend een glas melk of thee is ook goed. Voor de keus van een tuinset zitten we net in het verkeerde jaargetijde. Of eigenlijk ook weer niet. De meeste tuinmeubelenverkoopplaatsen geven nu waanzinnige kortingen. Dat zou ik ook doen op al die lelijke gevallen die niet te verkopen zijn. En diegene die we wel mooi vinden zijn weer te duur. Ik ben toch niet gek als ik zeg dat ik 1000 euro (of veel meer) voor een paar tuinmeubelen te gortig vind?

Tsja, tis ook hier maar 1 keer per jaar echt kermis. En als het kermis is, worden er poffertjes gegeten. Niet door mij, neen, ik hou niet zo van die zoete zooi. Vriendinlief wel. Met boerenjongens als het even kan. Ik ga gewoon mee, om het meegaan. Om eens om me heen te kijken op de kermis. Daar kwam afgelopen vrijdag niet zoveel van. Het was straatfestival in Zwolle. En dan is het ten eerste vrij druk en ten tweede staan er dan buiten de kermis ook nog allerlei andere zaken opgesteld in de stad die het de moeite waard maken even rond te lopen. Maar nu dus de kermis. Ik heb het sterke vermoeden dattie niet anders gaat zijn dan voorheen, maar ja, dat kun je alleen maar zeker weten als je er bent geweest, nietwaar? En nee, ik ga ook niet in allerlei zintuigverwarrende constructies plaatsnemen om te testen hoeveel G-krachten mijn onderbroek kan hebben. Ik kijk wel gewoon. Vanaf het terras bij de poffertjeskraam.

Tijdens deze vakantie heb ik mezelf voorgenomen iedere dag een stuk te fietsen. Dat schijnt niet alleen goed voor je conditie te zijn, je krijgt er ook nog eens een bruine kop van. Nu moet u zich bij dat fietsen niet al teveel voorstellen. Een herenfietsen met 3 versnellingen brengt je in de regel minder ver dan een fiets met pakweg 21 versnellingen. De doelstelling was om per dag zo'n 30 à 40 kilometer te pakken. Lekker een paar uurtjes buiten. Als ik nu de balans opmaak van de gemaakte kilometers dan staat die op 0. U leest het goed. 0 kilometer. Aan het begin van de vakantie brak die hittegolf uit. Met een graad of 35 overdag je inspannen gaat zelfs mij te ver. Na de zonneschijn kwam de regen. In de nattigheid fietsen is niet mijn ding, het moet wel leuk blijven natuurlijk. Vanavond na het eten wilde ik nog wel even de eerste kilometers maken. Het was droog en het zag eruit alsof het dat ook wel zou blijven. Lief had geen zin in fietsen maar wel in een kopje thee. Dus. Na de thee de eerste kilometers gemaakt. Maar wat een tochtje van een uur had moeten worden, werd slechts een half uurtje. Het word namelijk al donker om half tien. Wie verzint dat ... belachelijk. Nog even en je brengt de dagen alleen maar door met het licht van de tl-balken op je werk.

Afgelopen weekend waren we even op visite bij familie in het land ten oosten van Nederland. Nu viel de warmte buiten nog wel mee maar in de auto was het niet te houden. Hartstikke warm en geen airco aanwezig natuurlijk. Bij het instappen in de auto had ondergetekende al het zweet op het voorhoofd. Voordat we de stad verlieten waren de eerste natte plekken al op het overhemd aanwezig ondanks de openstaande ramen. Halverwege de rit, we waren nog in Nederland, rook ik mezelf. En dan moesten we nog een hele avond gezellig doen. En trust me, ik had echt vantevoren flink deo opgedaan. Dat beloofde niet veel goeds voor de gezelligheid van die avond. We hadden afgesproken met familie bij de eerste parkeerplaats na knooppunt 30. Gelukkig was daar ook een benzinestation aanwezig. Shag en deodorant waren mijn aankopen. Op de parkeerplaats direct gespoten. Een fijne frisse geur, eigenlijk net zolas ik in de reclame gezien had. Daar kan geen Adidas, Axe of Rexona tegenop. Sterker nog, de volgende ochtend bij het wakker worden werkte het spul nog steeds. Een fris begin van een duffe dag.

Zo stond ik vorige week met die hitte me vreselijk uit te sloven in de voortuin. Zand eruit en zwarte aarde er weer in. Jammer alleen dat de zwarte aarde aan de achterkant van het huis lag (ten behoeve van de achtertuin) en ik dus tig keer heen en weer moest. Dan kom je er eigenlijk achter hoe bijzonder weinig er in een kruiwagen gaat. Je schept het ding bomvol, sjouwt je een breuk, om vervolgens maar een klein stukje van de tuin te bedekken. Terwijl ik tijdens een van deze sessies stond uit te puffen en een liter vocht naar binnen werkte kwam er een kleuter aanfietsen. Spraakzaam was deze zeker want zijn woordenschat was al behoorlijk uitgebreid te noemen. Woorden die ik op school nooit zou gebruiken (prive wel, maak u zich maar niet ongerust). Woorden als kutmens en kutkind. Hij stopte op een paar meter afstand van me en begon tegen mij te schelden. Kutmens. Kutmens. Nu verdraag ik veel en ook hier hield ik me rustig, het blijft een kleuter natuurlijk, ondanks dat ik het met zijn betiteling niet eens was. Het mag dan wel vakantie zijn maar enige vorm van opvoedkunde was hier op zijn plaats. Ik keek het joch aan met een strenge blik en zei de legendarische Jip en Janneke woorden: wat je zegt ben je zelf. Hij verstomde, keek beduusd en barstte in janken uit. De kleuter fietste al jankend, roepend om zijn moeder naar huis, slechts een paar huizen verder. Ik goot mezelf nog eens wat koel water over m'n hoofd en met hernieuwde energie van zo'n goede daad was de klus van de voortuin zo af.