Dat iemand onze log erg mooi vind is tot daar aan toe. Maar om dat nu 100 keer in willekeurige postjes te laten blijken gaat wel erg ver. Hé klootzak, hou daar godverdomme eens mee op.
Als het helpt dan hebben ze in elke geval een talenknobbel.


Update: Vooralsnog kunt u vanwege technische problemen niet reageren. Onze excuses voor het ongemak.

Een vrijdagavond hoort toch anders te verlopen. Na een drukke week werken dient deze afgesloten te worden met een bezoek aan de kroeg. Samen met goede vriend Struykert een paar bier wegtikken aan de bar en slap ouwehoeren over werk, muziek en het leven. Onderwijl niet vergeten de barman aan de kop te zeuren om nu eindelijk eens goede muziek te draaien. Nee, dan deze vrijdagavond. Laat thuis vanwege een eerder gecanceled huisbezoek. Hapje eten en weg voor een verjaardag. Niet dat het niet gezellig was, juist wel, maar het is anders. U begrijpt wel. Bovendien had ik er best wel zin in, in de kroeg zitten bedoel ik dan. Zondag ook al weer een verjaardag. Weer de hele dag de hort op. Tussen de bedrijven door dien ik dan ook nog wat voor school te lezen en na te kijken. Tevens moeten boodschappen gedaan worden, cadeau's gekocht worden, eindelijk eens een kapper bezoeken, boeken die besteld zijn ophalen, kranten lezen en natuurlijk wat tv kijken en wat rond struinen op ons aller Inet. Nee, doe mij dan maar een weekend waar je weinig tot geen sociale verplichtingen hebt. Welnu, tijd voor een tweede pils. Prettig weekend verder.

In het eerste jaar dat leerlingen op school komen is het de gewoonte dat de mentor bij de kinderen op huisbezoek gaat. Er zijn collega's die daar direct na de zomervakantie al mee beginnen en dan voor de herfstvakantie mee klaar zijn. Zo niet ik natuurlijk. Eigenlijk vind ik dat in die eerste periode helemaal niets van importantie besproken kan worden omdat het kind nog maar net op school is. Waar moet je het over hebben? Nu kan ik best een kleine drie kwartier vullen over de smaakvolle inrichting en de belevenissen van hun golden retriever waar de rode zakdoek zo leuk om de hals staat, maar dat trek ik niet 28 keer. Een paar weken voor de kerstvakantie ben ik begonnen met de eerste bezoeken. Er was een rapport verschenen, kinderen zijn gewend op school, hebben de eerste indrukken in laten werken, kortom er valt iets te bepraten. Deze bezoekjes plan ik allemaal in aan het einde van de dag. Het nogal tijdverlies als ik vanuit Zwolle weer terugmoet naar school. Dus na de reguliere lessen de auto in en op naar de goedbedoelde zelfgebakken cake. Komende week heb ik de allerlaatste te pakken. Dat was nog een hele klus omdat beide ouders overdag werken en pas laat thuis zijn. Voor een keer heb ik een uitzondering gemaakt en is dat gesprek in de vroege avond. Blij ben ik er niet mee. Zal eens kijken of er een collega te charteren valt om daar een hapje te komen eten.

Een dag voor jezelf. Lekker aanklooien Want om nu een dag te winkelen bij het blauw-gele warenhuis in Hengelo daar had ik nu niet zo'n trek in. De sneeuwstormen trotserend naar de stad gelopen voor een warme kop thee bij het favoriete cafe met uitgebreide leestafel. Ook maar een broodje besteld. De koude weer in en een paar boekhandels bezoeken op zoek naar, ja naar wat eigenlijk. Het zoeken is leuker dan het lezen. Bij de platenzaak een paar cd's aangeschaft. Een leuke drieluik van Mr. Davis. En een oudje die ik al jaren kwijt ben van Nirvana. Ooit eens uitgeleend maar nooit meer terug gekregen. U kent dat vast wel. Bij thuiskomst de pc eens aangezwengeld op zoek naar muziek. Ik kwam Maceo Parker tegen, Parliament, Tempatations, Sly en z'n Family en een nummer van Johnny Kemp. Fijn. Slurpen en luisteren. Er zit vast ook wel wat voor u bij (klik en klik). Tot de ontdekking komen dat er geen brood in huis is. Weer door de sneeuw naar de dichtsbijzijnde super. Er lagen nog precies drie bruine broden. Twee Allisons en een zonnevolkoren. De eerste is niet te pruimen dus dan maar de laatste. Nu fijn relaxed naar Miles luisteren in de luie stoel en de krant lezen. Even een rustpunt opnemen in de hectiek van deze zaterdag.

Dat heb je dan wel eens. Vriend Struykert ligt half dood te gaan van de koorts en stuipen en broeder Roelof heeft het gewoon retedruk met werk en prive. Dan kan het voorkomen dat er bijna een week lang geen updates komen op deze plek alhier. Het begon al aan het begin van de week: twee avonden met energievretende oudergesprekken die tot laat duren. Nu heb ik echt geen hekel aan mijn werk maar 2x van acht tot acht op school aanwezig zijn is niet echt een hobby van me. Dan was er ook nog een verjaardag in de familiesfeer en waren er een handvol huisbezoeken af te leggen. Niet gek dat ik tegen mezelf zeg dat ik blij ben dat het weekend is. Een biertje in de stad drinken zit er niet in gezien de fysieke conditie van mijn drinkebroer. Eerlijk gezegd komt mij dat ook wel goed uit want veel energie is er niet over. De batterij moet dit weekend goed opgeladen worden door eens geen afspraken te maken, bankhangen, misschien een wandeling als het weer meezit, beetje eten, drinken maar vooral slapen. Dat laatste is geen probleem want daar ben ik, al zeg ik het zelf wel erg goed in. Mocht u er ook zo aan toe zijn: enjoy the weekend.

Wat een week om dood te gaan aan een voorhoofds-bijholte-keelontsteking. Holy crap. Zelden zulke idiote koortsaanvallen gehad. En dat uiteraard als ik morgen een sollicitatiegesprek heb. Dat geeft geen bijkomende stress, dus we konden ons rustig focussen op herstel. Vandaag lijken we redelijk bijgekomen. Vannacht de laatste restjes koorts verjaagd middels de nodige stuiptrekkingen, dekbeddiefstallen en rilacties. We moeten morgen pieken! Nu ben ik niet zo gauw in paniek en stress doe ik eigenlijk principieel alleen aan tijdens voetbalwedstrijden, maar deze sollicitatie is het resultaat van ongeveer 24 maanden knetterhard werken en dan verschuiven perspectieven toch enigzins. Nu alleen nog es alles doorlezen, overhemd klaarleggen (een gestreken exemplaar wel te verstaan) en hopen dat we de komende nacht redelijk doorkomen, zodat morgen de hersentjes niet vastlopen in een een derrie van taai ontstekingsproduct. Het moet toch lukken. Het moet lukken, toch? Hoeveel paracetamol mag je eigenlijk als volwassene?

Geen idee hoe met u is maar ik ben nogal brak. Hoe dat komt is best te verklaren. Gisteravond met goede vriend Struykert een paar glazen bier weggetikt aan de bar. Vanochtend werd ik een klein beetje katerig wakker. Tijd om echt te recupereren was er niet want ik had beloofd om met mijn lief naar de woonbeurs in de IJsselhallen te gaan. De afgelopen twee jaar hebben we daar met veel plezier rondgelopen wat uiteindelijk resulteerde in de aanschaf van een keukentafel en een huis. Dat huis is overigens bijna klaar. Vorige week waren we daar even vlak voordat de bouw ging sluiten. We zagen in ons paleisje dat de tegels in het toilet beneden al gelegd waren en dat de badkamer ook al bijna klaar was. De plafonds waren al gespoten en de radiatoren reeds geplaatst. Dat schiet mooi op. Wij verwachten dat we midden mei de sleutel kunnen ontvangen. Maar om dat geheel aan te kleden bezoeken we nu met regelmaat winkels die iets doen om het huis wat aan te kleden. Vandaar dat ons bezoek aan dit woongebeuren ook helemaal niet zo vreemd was. Wat een leuk uitje had moeten worden werd een tegenvaller. Niks geen leuke stands met mooie meubels, leuke accessoires of gordijngoed. Wij, zelfs mijn lief dus, vonden het niet leuk ondanks de verse jus d'orange en knapperig broodjes kaas. Na een uur slenteren gingen we met een katerig gevoel weer naar huis. Misschien zijn we teveel verwend en verwachtten we er teveel van. Volgend jaar gaan we niet weer.

Zaten we vorige keer verbaasd om ons heen te kijken toen heel Nederland in allerlei narigheid zat vanwege het barre weer, nu is het andersom. Zwolle als epicentrum van de nieuwe ijstijd. Uiteraard bond ik kordaat de tennisrackets onder de schoenen en klunde naar kantoor. En daar viel mij het volgende op. Van huis naar het werk waren verdacht weinig mensen eerder weggegaan in een poging op tijd op het werk te zijn. Van het werk naar huis wilden ze echter geen van allen te laat komen en de verlofaanvragen waren dan ook niet te tellen. En daar gaat het naar mijn idee een beetje mis. Er werd geen enkele verantwoording genomen. Een opvallende gelijkenis met de komende gemeenteraadsverkiezingen viel mij op. Waar gezegd wordt dat de landelijke politiek het overneemt in de campagnes om oneigenlijk alvast de landelijke verkiezingen te beinvloeden, vraag ik mij af waarom de lokale politiek dat toestaat. Zij zijn toch degenen die -weliswaar vanuit een landelijk opererend partij- c.q. gedachtengoed- ons willen overtuigen? Waarom komen zij mij dat niet vertellen? Waarom moeten Wouter Bos en zijn evolutionaire grootvader Jan Marijnissen dat komen doen? De enige partij die wat moeilijk zit is het CDA. Balkenende op pad in de polder zal geen succes worden, ondanks de nieuwe bril. Daar worden de "lokalen" dus gedwongen zelf het heft ter hand te nemen. En dan hoop ik voor alle betrokkenen dat de sneeuw een beetje wegtrekt, want als mensen in deze omstandigheden naar de stembus moeten en dat doen met hetzelfde ethos wat vandaag op kantoor ten toon gespreid werd, kon de opkomst nog wel eens lager zijn dan de waterstand in de Kalahari-woestijn.